Elegancka za dnia, namiętna po zmroku — róża wymykająca się jednoznacznym definicjom. Zmysłowa i prowokująca niczym kwiaty we włosach bohaterek Gabriela Garcíi Márqueza, a jednocześnie dostojna, otulona neoklasycznym blaskiem. W kompozycji tej splata się bogactwo bułgarskich i tureckich róż oraz godziny precyzyjnej destylacji, by uchwycić kwintesencję uwodzenia. Klasyczne piękno róży zostaje przełamane przez paczulę, która dodaje jej zmysłowej głębi. Wokół tego pulsującego serca rozciąga się olfaktoryczna opowieść: złote przyprawy, pradawne drewno i nuty zwierzęce o wyraźnym afrodyzyjnym charakterze. To zapachowy pejzaż, nieuchwytny dla wzroku, nieznany nosowi — róża wyniesiona na piedestał, dla której powstał symboliczny ołtarz pokryty oudem, z którego unosi się esencja o ponadczasowym, niemal mitycznym uroku.